Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αλλάζουν απλώς κόμμα. Αλλάζουν άποψη, στάση και «πιστεύω», ανάλογα με το πού φυσάει ο πολιτικός άνεμος.

Είναι οι άνθρωποι που θα υπερασπιστούν τα πάντα όταν τα κάνει ο «δικός τους» και θα καταγγείλουν τα πάντα όταν τα κάνει ο πολιτικός τους αντίπαλος.

Για αυτούς, η αλήθεια δεν είναι πάντα αλήθεια. Εξαρτάται από το ποιος την είπε.

Η δικαιοσύνη δεν είναι πάντα δικαιοσύνη. Εξαρτάται από το ποιον αφορά.

Και το σωστό δεν είναι πάντα σωστό. Εξαρτάται από το ποιο κόμμα το έκανε.

Αυτό όμως δεν είναι πολιτική συνείδηση. Είναι κομματικός φανατισμός.

Και ο κομματικός φανατισμός μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επικίνδυνος όταν συνοδεύεται από προσωπικές φιλοδοξίες, εξαρτήσεις και συμφέροντα.

Γιατί τότε ορισμένοι άνθρωποι δεν υπηρετούν πλέον μια ιδέα, έναν τόπο ή την κοινωνία. Υπηρετούν τον εαυτό τους μέσα από το κόμμα.

Και το χειρότερο;

Μερικοί από αυτούς εμφανίζονται ως μεγάλοι υπερασπιστές της «παράταξης», ενώ στην πραγματικότητα υπερασπίζονται τη δική τους θέση, τη δική τους επιρροή και τη δική τους προσωπική διαδρομή.

Όμως η κοινωνία έχει κρίση.

Μπορεί να αργεί, μπορεί να σιωπά, μπορεί να παρακολουθεί χωρίς να μιλάει. Αλλά βλέπει.

Βλέπει ποιος βρίσκεται δίπλα στον πολίτη όταν υπάρχει ανάγκη και ποιος εμφανίζεται μόνο όταν υπάρχουν κάμερες, εκλογές και πολιτικές καρέκλες.

Βλέπει ποιος έχει το θάρρος να πει την αλήθεια και ποιος σκύβει το κεφάλι για να μη χάσει την εύνοια των ισχυρών.

Γιατί ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος δεν ανήκει σε κανένα κόμμα περισσότερο απ’ όσο ανήκει στη συνείδησή του.

Μπορεί να έχει πολιτική ιδεολογία. Μπορεί να αγαπά μια παράταξη. Μπορεί να ψηφίζει συγκεκριμένο κόμμα.

Αλλά όταν το κόμμα κάνει λάθος, πρέπει να έχει το θάρρος να το πει.

Και όταν ο πολιτικός αντίπαλος κάνει κάτι σωστό, πρέπει να έχει την εντιμότητα να το αναγνωρίσει.

Αυτό σημαίνει δημοκρατία.

Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς χειροκρότημα.

Και ας το πούμε καθαρά:

Ο άνθρωπος χωρίς αρχές μπορεί να αλλάξει κόμμα.
Ο άνθρωπος με αρχές μπορεί να αλλάξει γνώμη.
Αλλά ποτέ δεν θα πουλήσει τη συνείδησή του για μια θέση, μια εξυπηρέτηση ή ένα προσωπικό όφελος.

Τα κόμματα έρχονται και φεύγουν.

Οι κυβερνήσεις αλλάζουν.

Οι πολιτικοί ανεβαίνουν και κατεβαίνουν.

Η αξιοπρέπεια όμως δεν πρέπει να αλλάζει στρατόπεδο.

Και τελικά, αυτό που μένει από κάθε άνθρωπο δεν είναι η κομματική του ταυτότητα.

Είναι το ήθος του.

Είναι η στάση του απέναντι στον αδύναμο.

Είναι η εντιμότητά του όταν κανείς δεν τον βλέπει.

Είναι το αν μπορεί να κοιτάξει τον συνάνθρωπό του στα μάτια και να πει:

«Δεν συμφωνώ μαζί σου, αλλά θα υπερασπιστώ το δικαίωμά σου να έχεις τη δική σου άποψη».

Αυτός είναι ο άνθρωπος που χρειάζεται η κοινωνία.

Όχι οι κομματικές μαριονέτες.

Γιατί πάνω από τα κόμματα υπάρχει η κοινωνία.
Και πάνω από την κοινωνία υπάρχει μόνο η συνείδηση του ανθρώπου.